ผมเป็นบุตร ของ นายสาลี่ อินทะโชติ และ นางฟองคำ แก้วฟู ผมเกิดที่จังหวัดเชียงราย บน ดอย ที่อำเภอเวียงชัย สมัยนั่นทางรถยนต์ยังไม่มี เกิดด้วยหมอตำแยผู้ชาย ตอนอายุ 7 ขวบ เคยขึ้นไปหาแม่ แม่พาไปหาหมอตำแยคนนั้นด้วย แต่ชีวิตมันน่าเศร้า พ่อและแม่แยกทางกันตอนผมอายุ ได้ประมาณ 1 ขวบ 3 เดือน แต่ผมมาอยู่ พิจิตร กับ ปู่ ย่า อาผู้หญิง โตที่พิจิตร ที่บ้านพิจิตร 29 หมู่ 7 ตำบลฆะมัง อำเภอเมืองพิจิตร อยู่ติดแม่น้ำน่านสมัยก่อนที่บ้านจะอาบน้ำในแม่น้ำน่านกัน ผมตกน้ำไม่มีคนเห็นก็หลายเพราะ ไปหาปลา และซน ด้วย หัดว่ายน้ำจนว่ายน้ำข้ามแม่น้ำได้ตอนอายุ 10 ขวบ โตมาหน่อย มีเพือน ๆ น้อง ๆ อยากว่ายข้ามแม่น้ำบ้าง ผมก็พาไว้ ทุกคนสนุก แต่ผม โดนตี เริ่มเข้าเรียนหนังสือ ตอน อนุบาล ( สมัยก่อนเรียกปอเตรียม ) กับครูทิพวรรณ และได้เข้าเรียน ปอ 1 ที่โรงเรียนบางเพียร ไปโรงเรียนด้วยการเดินไป และ ปอ 3-4 ปั่นจักรยาน ไปเรียน ต่อเลย ปอ 5-6 ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนท่าหลวงสงเคราะห์ แอบปั้นจักรยานไปเรียนบ้าง เพื่อขอค่ารถคืนมาเป็นค่าขนม จบปอ 6 สอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัด โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม สอบคัดเลือกห้อง ได้ ห้อง 3 จบ มอ 3 อาจารย์เบญจมาศ แท่งทอง ขอโคต้า แผนกอิเล็กทรอนิกส์ ที่ วิทยาลัยเทคนิคพิจิตร ที่วิทยาลัยเทคนิคพิจิตร ผมปั่นจักรยานไปเรียน ทุกวัน และจบจากวิทยาลัยเทคนิคพิจิตร ผม ไปสอบ เข้าเทคนิคคอมพิวเตอร์ ที่สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขต ตาก เรียนที่นี่ 2 ปี พักอยู่หอหน้าวัดเขาถ้ำ ปั่นจักรยาน + เดินไปเรียนบ้างเพราะอยู่ห่างแค่ กิโลเมตร เดียวเอง แต่รามคำแหงเรียนไม่จบ เพราะช่วงนั้นย่าป่วยหนักและเสียชีวิตเลยไม่ได้ไปเรียนให้จบนะครับที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ชีวิตผมมีอะไรผ่านเข้ามาอีกเยอะย่อว่างๆ จะค่อยเสริมต่อ ตอนเรียน ปวช ไปทำงานช่วยอาทำงาน กับ ตละกูล วัฒนชัย จบ ไปช่วยงานอา 1 ปี เพื่อตอบแทนบุญคุณ ต่อมาไปทำงานโรงงานที่ฉะเชิงเทรา แล้ว ก็กลับมาบ้าน มาทำงานที่วีอาร์คอมพิวเตอร์ ตั้งแต่ 21 สิงหาคม ปี 2540 จนถึง 2547 ปี 2548 เปิดร้านวิโรจน์คอมพิวเตอร์ และปิดลง และกำลังจะเปิดใหม่ อีกครั้ง ช่วงอยู่ พิจิตร 21 ปีมีอะไรตั้งมากมาย
 
หมา 5 ตัว หลังจากผมฝืนจากรถชนมันนอนตายไปทีละตัว เขาบอกว่ามันตายแทนผม
โรงเรียนบ้านบางเพียร
ตอนเรียนชั้น ประถมปีที่ 1 ( โรงเรียนบ้านบางเพียร ) เป็น ไอกรน ต้องหยุดเรียน 3 เดือน แต่ ครู สุดใจ ก๊กมาศ เก็บข้อสอบไว้ให้ผมทำ ผมทำได้หมด ผ่านไม่ซ้ำชั้น แต่ตอนจบ ประถมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนท่าหลวงสงเคราะห์แล้ว ครูใหญ่ วิรัช ประพฤติธรรม แห่งโรงเรียนบ้านบางเพียร ไปหาที่บ้านบอกว่าผมตก ประถมศึกษาปีที่ 1 แล้วสอบเข้าพิจิตรพิทยาคมได้แล้ว ไม่สนใจวุฒประถมศึกษาแล้ว
โรงเรียนท่าหลวงสงเคราะห์
เด็กเรียนนะ ตั้งแต่ ประถมปีที่ 5 ประถมปีที่ 6 ( โรงเรียนท่าหลวงสงเคราะห์ ) มัธยม 1 2 3 ( โรงเรียน พิจิตรพิทยาคม สายวิท-คณิต )ปวช 1 2 3 ( วิทยาลัยเทคนิคพิจิตร อิเล็กทรอนิกส์ ) ไม่เคยขาดเรียนเลย ปวส (สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลวิทยาเขตตาก เทคนิคคอมพิวเตอร์ ) ไม่แน่ใจ แต่จงใจขาดไม่เคย ป.ตรี ย่าป่วย หยุดเรียนไปเลย ( รามคำแหง วิทยาการคอมพิวเตอร์ )
 
ประถมปีที่ 5-6 ปั้นจักรยานไปเรียน ไปกลับบ้าน ประมาณ 20 กิโลเมตร ไม่ได้ปั้นตลอดแอบที่บ้านปั้นไป มัธยมต้น ปั้นไป กลับ 26 กิโลเมตร ปวช ปั้นทุกวัน ไปกลับ 26 กิโลเมตร ปวส ปั้นบ้าง เพราะหอพักวัดเขาถ่ำอยู่ห่าง สถาบันแค่ 1 กิโลเมตรเอง
ปั่นจักรยานเสือหมอบไปเรียนหนังสือ ซื้อด้วยเงินตัวเอง
ปั่นจักรยานเสือหมอบด้วยความเร็ว 90 กิโลเมตร ชั่วโมง ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร
เพื่อนคนนี้และรถมอเตอร์ไซค์คันนี้ที่ขี่ประกบผมตอนปั่นจักรยานเสือหมอบด้วยความเร็ว 90 กิโลเมตร ชั่วโมง ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร สมัยที่ผมเรียน ช่าง อิเล็กทอนิกส์ ที่ วิทยาลัยเทคนิคพิจิตร
 
หมามุ้ย ไม่ระคายผิวผม เอาทาตัวยังไม่รู้สึก รู้สึกนิดๆ ก็ตอนขนมันแทงเข้าไปในเสื้อเท่านั้นเอง
เคยดำน้ำได้นาน สูงสุด 3 นาที และ เคยดำน้ำที่สระว่ายน้ำที่สนามกีฬาที่พิจิตร ตลอด 50 เมตร ไม่โผล่เลย หัวท้าย ใช้เวลา 2 นาที 14 วินาที ปัจจุบันเหลือ ความจุปลอด แค่ 1 นาที 10 วินาทีเอง
ไม่สูบบุหรี่ และไม่ดื่มเหล้า ทั้ง ๆ ที่บ้าน ปลูกยาสูบแล้วหั่นเป็นเส้นตากใส่ห่อขายเป็นแหล่งผลิตเองเลย ไม่ดื่มเหล้าทั้ง ๆ ที่บ้าน ปู่ ทำน้ำตาลเมากินเองและขายแค่ 10-100 บาท เอง ผมไม่เคยกินเลยกินแต่น้ำตาลสดที่ปู่เอาลงมาจากต้นตาลเท่านั้นเองปู่ เลิกปีนต้นตาลตอนอายุ 84 ปี
 
มดแดง
มดแดงบนต้นไม้ ตัวใหญ่ เป็นร้อยเป็นพันตัว กัดไม่รู้สึกอะไรเลยเฉยๆ มดตะนอย เอามาตอยเล่นก็เฉยๆ
ไข้เลือดออก
ไข้เลือดออก
เป็นไข้เลือดออก ไปหาหมอที่ โรงพยาบาลสหเวช คือเป็นมาเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่ได้กินยา หมอตรวจเลือดเจอ เกร็ดเลือดเหลือ 60000 คนปก ติ 230000 แต่บอกหมอว่า ต้องนอนโรงพยาบาล ผมไม่นอนผมจะกลับบ้านหมอให้นอน เช้าบอกผมจะกลับแล้ว สรุปได้กลับ แต่ ไม่ได้กินยาอะไรเลย ตอนเป็น ทำไมร่างกายทนได้ เป็นอาทิตย์เลยละ เพราะก่อนมาหาหมอ ผมเป็นมาก่อนหน้านั้น 1 อาทิตย์
 
ปั่นจักรยานเสือหมอบไปเรียนหนังสือ ซื้อด้วยเงินตัวเอง
จักรยานคันแรกที่ทำงานเก็บเงินซื้อเอง
เคยเป็นหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท ปี 2548 โรงพยาบาลสหเวช บอกต้องผ่า ไม่งั้นไม่หาย และอาจต้องนอน แบบอัมพาต ตลอดชีวิต ไม่เอา ไม่ผ่า ไม่ๆๆๆๆๆๆๆ ไปหาหมอ ไสว จับเส้น 2 นาทีเดินได้ปกติ หมอไสวบอกว่า ห้ามยกของหนัก 5 ปี ก็เชื่อ แล้วทุกวันนี้ละ ก็เป็นอย่างที่เห็น
 
นิ้วโป้เท้าขวาแตก
นิ้วโป้เท้าขวาแตก
กระดูก นิ้วโป้เท้าขวา แตก ตามยาว ยาวด้วย โรงพยาบาลสหเวช จะเข้าเฝือกไม่ให้เข้า หายเองครับ
 
กระดูกข้อมือ หักพร้อมกันสองข้าง เพราะขับมอเตอร์ไซค์ชนหมาที่ ตรงประปาวังกรด หมาวิ่งออกมาจากรั้ว ตายคาที่ ผมไป โรงพยาบาลสหเวช ๆ จะเข้าเฝือก ปูน แต่ไม่ให้เข้า รักษาเอง หายเอง
 
ตอนเด็ก ๆ ว่ายน้ำไม่เป็น น่าจะไม่เกิน 8 ขวบ นะ ตกน้ำ 3 ครั้ง น้ำลึก แม่น้ำน่านนี่ละ แต่ ก็เข้าฝั่งได้ ว่ายน้ำไม่เป็น ใช้วิธีดำน้ำแล้วว่ายน้ำมาใต้น้ำ ว่ายน้ำไม่ได้หรือ เป็นวิธีแก้ปัญหาสำหรับเด็ก ๆ แต่ก็รอดมาได้นะ
 
ความบ้าไม่เคยปราณีใคร ตกน้ำใช่ใหม 10 ขวบ ว่ายน้ำเป็นแล้ว ว่ายน้ำข้ามแม่น้ำน่านเลย คนเดียวด้วย เคยพาเพื่อนคนอื่นว่ายแต่ผมให้เขาใช้ลูกมะพร้าวเป็นทุ่น ทุกคนสนุก แต่ผม โดนย่าตี
 
ไฟฟ้าช็อต ถามว่านานใหม คิดดูนะครับ สายไฟ ขนาด เส้นทองแดง 2.5 mm ตอนย้ายสายไฟให้เขาตอน ตี 1 ห่างบ้าน ประมาณ 250-300 เมตร สายไฟ โดนมีดปาดไว้ไม่เห็น ไฟดูด แต่วันนั้น ผม มีปลั๊กต่อไวห่างจากจุดเกิดเหตุประมาณ 50-80 เมตร พอไฟดูด ตะโกน เรียก คนใน น้ำ ประมาณ 4 คนให้ไปถอดปักไฟทั้งๆ ที่มืดๆ แต่มีสองคนคือ ย่า และ อาผู้ชาย ( อาเต็ม ) จะ เข้ามาช่วย ก็คือจะจับตัวผม ผมพับสายไฟ ตี ไม่ให้จับตัวผม มีคนวิ่งไปถึงปลั๊กไฟ 2 คน คนแรก เป็นลม ตอนไปถึงปลั๊ก ลุงหว่าง คนที่สอง พ่อผม ถอดได้ แต่ กว่าจะถอดได้ พลาสติกที่หุ้มสายไฟ ละลายหายไปจากมือผมหมดแล้ว เหลือเพียง สายทองแดงสองเส้น ตอนโดน ผมแกะแล้ว แกะไม่ออก มี ไฟวิ่งเป็นเส้นที่มือด้วย ให้มองว่า ผมมีสติ เรียกคนให้ไปถอดปลั๊ก มีสติ ป้องคนคนมาจับตัว และ ร่างกาย ผม ต้องทนไฟฟ้าขนาดใหน กว่า เขาจะช่วยไว้ได้ หลังจากหลุดแล้ว ปู่ เอาเหล้า 40 ดีกรี กรอกให้กิน ไป ครึ่งขวดทีเดียวเลย พอขึ้นบนบ้าน ผม เทน้ำตาลทราย 1 กิโลกรัม คนจนละลายหมดแล้ว ก็ กินเลย เออ หนังผมเหี่ยว เหมือนคนแก่ สัก 80-90 ปี นะ แล้วก็นอนเลย ตื่นเช้ามาไป โรงเรียน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สมัย 2536 ผมน่าจะอยู่ ปวช ปี 3 เห็นใหม สติ มีแค่ใหน เห็นใหม ร่างกายผมฝื้นตัวเร็วขนาดใหน แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง โดนขนาดนั้นเหมือนปกติได้ไง
 
พายุเข้าทั้งประเทศ ผม ใส้กางเกงยืนขายาว รองเท้าผ้าใบ ใส่เสื้อกลาม ใส่หมวกกันน็อค เต็มใบ ขี่รถมอเตอร์ไซค์ ตากฝนเล่น 700 กว่า กิโลเมตร ต่อเนื่อง ด้วยความเร็ว 130-160 หรือ 180 นี่ละ เพื่อทดสอบความเจ็บปวด ที่ได้รับ จากแรงปะทะ ของเม็ดฝนกับผิวหนัง บอกตามตรง ว่า มันมากๆ ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรเลย เป็นการทดสอบความอดทน ฝนกี่หมื่นเม็ดละ ที่กระแทกเข้ามาที่ร่างกาย
 

เรื่องความหนาว นะ หรือ คงมีผมคนเดียว ในพิจิตร คนเห็นผม จนเบื่อ เพราะ หน้าหนาว ทีไร ผม จะขี่มอเตอร์ไซซ์ ไปทำงาน 12 กิโลเมตร แต่ ถอดเสื้อ ทั้ง ๆ ที่อุณหภูมิ ที่หนาว ทุกคนใส่เสื้อกันหนาวกันหมด แต่ผม ถอดเสื้อ ไม่รู้สึกหนาวอะไรเลย ความรู้สึกอยู่ที่จิตใจ ถ้า ใจไม่หนาว กายก็แทบจะไม่หนาวเลย

ยืนหมุนรอบตัวเอง โดนที่ไม่หยุดเลย เคยทำสถิติ ไว้ให้ตัวเอง 8 ชั่วโมง ใขขณะหมุนกินข้าวได้ กินน้ำได้ อ่านหนังสือได้ เคยออกรายการเกมส์พันหน้า ด้วย
ขี่รถมอเตอร์ไซค์ด้วยมือซ้ายบิดไมล์ มือขวาไม่ทำอะไรไพ่หลังไว้ เคยขับไกลสุด พิจิตร ถึง สิงห์บุรี 202 กิโลเมตร ด้วย Honda NSR PRO ARM เคยขับขึ้นเขารัง พิจิตร เพชรบูรณ์ ไม่ใช้มือขวาเลย ด้วย HONDA WAVE 100 ขี่จากแม่สะเลียงแม่ฮ่องสอน ไป ลำปาง ผ่าน จุดที่เป็นโคร้ง 1864 โคร้ง โดยไม่ใช้มือขวาเลย ด้วย รถ มอเตอร์ไซค์ Honda MSX 125 cc
วิ่งบนสันกำแพงกั่นน้ำ ลู่วิ่งส่วนตัว
 ปีนกำแพงสูง 5 เมตร
ปีนกำแพงสูง 5 เมตร โดยไม่ใช้อุปกรณ์ช่วย
 

ที่พักพิจิตร
วิโรจน์คอมพิวเตอร์
วิโรจน์ อินทะโชติ
     
วิโรจน์คอมพิวเตอร์
;
     
worldchemica
ชมวราคณา วีระโชติ
worldchemica
ติดต่อ วิโรจน์ อินทะโชติ
;